قربانیان مدافع محیط در جهان

گزارشات جدید بر آن است که کشتن فعالان محیط زیست در سراسر جهان رو به افزایش است و بومیان سخت‌ترین ضربات را تحمل می‌کنند. بیشترین آمار این شهدا در سال‌های 14-2002 متعلق به آمریکای لاتین بویژه برزیل، هندوراس و پرو بوده است. در سال‌های اخیر هندوراس در مرکز توجه قرار گرفته و آن را خطرناک‌ترین کشور برای مدافعان محیط زیست می‌‌دانند.

Murder of Environmental activist در مقیاس جهانی هر هفته حداقل دو نفر قربانی مقاومت در برابر تخریب‌های محیط زیستی می‌شوند. برخی از آنها در حین تظاهرات و اعتراضات هدف گلوله قرار می‌گیرند و برخی مورد حمله آدمکشان مزور واقع می‌شوند. بموازات اینکه شرکتهای مختلف به جستجوی زمین‌های جدید برای بهبره‌برداری میروند، مردمان بیشتری بهای مقاومت در برابر آنها را می‌پردازند.

حداقل 116 فعال محیط زیستی در سال 2014 کشته شده‌‌اند که دو برابر رقم روزنامه‌نگاران کشته‌شده در همین دوره است. 40 درصد قربانیان بومی هستند و اغلب آنها در مشاجرات بر سر نیروگاه‌های برقابی، معادن و فعالیت‌های کشاورزی جان خود را از دست داده‌اند. سه‌چهارم مرگ‌ها که اطلاعاتی در مورد آنها بدست آمده در آمریکای مرکزی و جنوبی بوده است. در مقیاس جهانی احتمال آن میرود که مرگ‌های واقعی بالاتر باشد. بسیاری از کشته‌شدگان در روستاهای دوردست یا عمق جنگل‌ها از پا در می‌آیند و هیچ دسترسی به ارتباط‌های رسانه‌ای ندارند. چه بسا کشته‌شدگانی که اساساً ثبت نشده‌اند.

در تصویر نمایی از پراکنش شهدای مدافع زمین و محیط زیست در سال‌های 2002 تا 2014 در جهان نشان داده شده است. بیشترین تعداد آنها متعلق به برزیل با 29 کشته و سپس کلمبیا، فیلیپین و هندوراس بترتیب با 25، 15 و 12 نفر بوده است. اطلاعات اصلاح‌شده برای ژانویه 2016 نشان می‌دهد که برزیل، هندوراس و پرو بیشترین مفقودشدگان را داشته‌اند. هندوراس نقطه تمرکز مهمی است که باید پرتو روشن بر آن تابیده شود. این کشور خطرناک‌ترین کشور از نظر سرانه تلفات انسانی است. از 2002 تا 2014 این کشور بیشترین قربانی (111 نفر) را داده در حالی که نقطه اوج آن در سال‌های 2011 تا 2013 بوده است. در سال‌های 2010 تا 2014 تعداد 101 نفر کشته شده‌اند.

انجمن «گلوبال ویتنس» در کنار مرگ و میرهای ناشی از مقاومت افراد در برابر گسترش تخریب محیط زیست و تعداد آنها، روند جهانی خشونت و دهشت‌افکنی در این زمینه را نیز آنالیز می‌کند و شواهدی از فعالین این حوزه را بدست می‌آ‌ورد که به دلیل ایستادگی در برابر آنچه توسعه نامیده می‌شود در برابر تهدیدها، ‌حملات و جنایاتی از این دست قرار می‌گیرند. در یک روند رو به وخامت چه بسا در کشور‌های مختلف سعی می‌شود این افراد را بنام تروریست و دشمن کشور به مردم معرفی کنند. «برتا کاسِرِس» یکی از فعالین هندوراس و برنده جایزه محیط زیست گلدمن سال 2015 نماد هدفگیری سیستماتیک مدافعان محیط زیست در هندوراس است. از سال 2013 سه تن از همکاران وی به دلیل مقاومت در برابر ساختن سد آبی «آگوا زارکا» بر روی رودخانه «گوالکارک» کشته شده‌اند. احداث این سد منبع حیاتی آب شرب صدها تن از بومیان را قطع می‌کند. اتهامات جنایی علیه او اقامه شد و بدلایل ایمنی دو تن از فرزندانش هندوراس را ترک کردند. آمرین اصلی کشتار آنها که پیوند قدرتمندی با شرکت‌ها و مسئولین حکومتی ذینفع دارند بدون مجازات به زندگی ادامه می‌دهند. این خانم می‌گوید: «آنها مرا تعقیب می‌کردند، مرا به کشتن و آدمربایی تهدید می‌کردند. آنها خانواده‌ام را تهدید می‌کردند. این آن چیزی است که با آن مواجه بودم»

در یک اعتراض علیه فعالیت‌های معدنکاوی در شمال هندوراس سه تن از رهبران بومیان «تولوپان» توسط افراد مسلح از پا در آمدند. آنها را تهدید به مرگ کرده و هشدار داده بودند که از کوشش برای محافظت از محیط دست بر دارند. یکی از اعضا این گروه بومی می‌گوید: «ما در مبارزه خود در راستای حفظ سلامت منابع طبیعی تصمیم نداریم تسلیم شویم. افراد زیادی هستند که برای رسیدن به پول زمین را میدرند و آب را آلوده می‌کنند. ما به زمین احترام می‌گذاریم که به ما غذا میدهد و در صدد آ‌ن هستیم که در اینجا به مقاومت خود برای بدست آوردن حق تغذیه خودمان به مبارزه ادامه دهیم»

انجمن گلوبال ویتنس از تمام دولت‌ها و جوامع بین‌المللی می‌خواهد که به پایش، بررسی و مجازات این گونه جنایت‌ها بپردازند و از هندوراس می‌خواهد که این سوء استفاده‌ها را در شورای حقوق بشر سازمان ملل دنبال کند.

https://www.globalwitness.org/en/campaigns/environmental-activists/how-many-more/ ‌

استفاده از مطالب سايت با ذكر منبع مجاز است                   مرتضی بیکی                                                                        ferimora@gmail.com                 تماس با سايت |