نقص لیست قرمز اتحادیه بین‌المللی حفظ طبیعت

لیست قرمز اتحادیه بین‌المللی حفظ طبیعت از زمان بنیانگذاری آن در سال 1964، یک استاندارد بین‌المللی برای تعیین اثرات دنیای در حال تغییر ما بر روی تنوع زیستی آن بوده است. مطالعات اخیر نشان می‌دهد که بیش از 200 گونه پرنده در 6 منطقه در حال توسعه سریع جهان در معرض خطر انقراض قرار دارند در حالی که در لیست قرمز این اتحادیه نام آنها به چشم نمی‌خورد.

نقص لیست قرمز اتحادیه بین‌المللی حفظ طبیعت مطالعه محققین دانشگاه دوک با استفاده از داده‌های کنترل از راه دور (ماهواره‌ای و هوایی) برای کشیدن نقشه تغییرات منبعث از تغییر کاربری اراضی نشان داد که سکونتگاه‌های مناسب برای بیش از 600 گونه مختلف از پرندگان در جنگل‌های آتلانتیک برزیل، آمریکای مرکزی، بخش‌های غربی آند در کلمبیا، سوماترا،‌ ماداگاسکار و آسیای جنوب شرقی در حال کاهش است. از میان این 600 گونه، تنها 108 گونه در لیست قرمز «اتحادیه بین‌المللی حفظ طبیعت» (IUCN) وجود دارد و به عنوان گونه‌هایی مشخص شده‌اند که برچسب «در معرض خطر انقراض» گرفته‌اند.

ارزیابی‌های لیست قرمز این اتحادیه به 25 سال پیش بر می‌گردد و در آنها از پیشرفت‌های کنونی در زمینه تکنولوژی‌های جفرافیای فضایی استفاده به عمل نیامده است. اکنون ابزارها و ادوات مدرنی از قبیل نقشه‌های دیجیتالی پیشرفته، ارزیابی‌های منظم جهانی و نیز تغییرات کاربری اراضی در نتیجه تصاویر ماهواره‌ای و نقشه‌های مختلف در دسترس محققین قرار دارد که وضعیت بخش‌هایی از سیاره زمین را که به عنوان پارک‌های ملی مورد حفاظت قرار دارند را نشان می‌دهد.

در واقع 210 گونه از گونه‌های پرندگان در معرض خطر فوری انقراض قرار دارند و 189 گونه بر اساس وسعت و روند تخریب سکونتگاه‌ها که با استفاده از روش های کنترل از راه دور ارزیابی شده‌اند هم‌اکنون نیز به عنوان گونه در معرض تهدید طبقه‌بندی می‌شوند. در واقع اگر لیست قرمز اتحادیه بین‌المللی حفظ طبیعت ناقص باشد باعث می‌شود که دانشمندان و سیاست‌سازان مناطق بالا اولویت آنها برای حفاظت را از نظر بیاندازند.

گفته می‌شود با این که لیست قرمز در حال حاضر در بردارنده برآوردهایی از اندازه محدوده جغرافیایی یک گونه در فرایندهای ارزیابی خود می‌باشد ولی قادر نیست مقدار سکونتگاه مناسب درون هر منطقه را برای گونه‌های مختلف برآورد کند.

برخی گونه‌های پرندگان محیط‌های جنگلی و با ارتفاع متوسط را ترجیح می‌دهند در حالی که برخی دیگر محیط‌های جنگلی پست و مرطوب را می‌پسندند. دانستن اینکه چه مقدار از این گونه سکونتگاه‌ها باقی مانده و چه مقدار آن از بین رفته و تخریب شده است برای ارزیابی ریسک انقراض واقعی گونه‌ها اساسی و مهم می‌باشد بخصوص برای گونه‌هایی که از همان ابتدا هم دارای محدوده جغرافیایی کوچکی بوده‌اند. این گونه مناطق در فرایند ارزیابی لیست قرمز اتحادیه حفظ محیط قرار نداشته است.

در واقع سکونتگاه‌های طبیعی در اغلب مکان‌ها با تنوع محیطی در زمین در حال نابودی هستند و این باعث می‌شود که گونه هزار بار سریع‌تر از سرعت طبیعی آن در معرض انقراض قرار داشته باشند. ممانعت از این انقراض‌ها مستلزم دانستن این مسئله است که کدام یک از گونه‌ها در معرض خطر هستند و این گونه‌ها در چه مکانی زندگی می‌کنند. با کسب داده‌های بهتر، راحت‌تر می‌توان در این مورد تصمیم‌گیری کرد و در واقع شانس بهتری برای حفظ گونه‌ها داشت.

http://www.natureworldnews.com/articles/31686/20161112/iucn-red-list-incomplete-remote-sensing-data-shows-hundreds-more.htm ‌

استفاده از مطالب سايت با ذكر منبع مجاز است                   مرتضی بیکی                                                                        ferimora@gmail.com                 تماس با سايت |